คนเราเกิดมาเพียงแค่ครั้งนึงในชีวิต
จะมีซักกี่ครั้งกัน...ที่เราจะรักใครซักคนได้มากกว่าตัวเราเอง
ถ้าคนๆนั้นไม่ใช่ พ่อ ไม่ใช่ แม่ หรือแม้กระทั่งคนในครอบครัว
คนที่เรารู้สึกห่วงใยได้ตลอดเวลา
คนที่เราอยากอยู่ใกล้ๆ
คนที่เพียงแค่เห็น ก็ทำให้ยิ้มได้
คนที่อยู่ข้างๆก็ทำให้เราหายเหนื่อย
คนที่เราแคร์ความรู้สึกเขาได้มากมาย
...จนบางทีก็ลืมคิดถึงความรู้สึกตัวเอง
และซักกี่ครั้งกันเชียว...
ที่เราเจอคนแบบนี้
รู้สึกกับเค้าแบบนี้
และเค้า...ก็มีความรู้สึกเหมือนเราเช่นกัน
ถ้าคุณเจอใครซักคน...ถ้าคุณเจอใครคนนั้น
คุณจะรักษาเขาไว้มั้ย?
7 ปีที่แล้ว
ฉันเจอหนังสือเล่มหนึ่ง...ที่รูปเล่มสวยงามและดูน่าอ่าน
เนื้อหาข้างในช่างน่าค้นหา และทำให้รู้สึกอยากได้มาครอบครอง
ฉัน...พยายาม...และพยายามจนได้หนังสือเล่มนั้นมาไว้ในมือ
7 ปีผ่านมา
ฉันอ่านหนังสือเล่มนั้นมาตลอด
แม้จะเหนื่อยล้าพักสายตาบ้าง แต่ก็ยังคงถือมันเอาไว้ไม่เคยปล่อย
หนังสือเล่มใหญ่และหนา
ฉันไม่รู้เลยว่าเมื่อไหร่ถึงจะอ่านมันจบ...
บางทีคงใช้เวลาตลอดชีวิตล่ะมั้ง...
อยู่มาวันนึง
ฉันได้เจอหนังสืออีกเล่ม
ภายนอกช่างแสนธรรมดา...และไม่น่าสนใจ
แต่เมื่อลองเปิดดูเนื้อหาข้างใน...
ช่างอ่านง่ายและสบายตา
เพียงแค่มองผ่าน ก็ทำให้ยิ้มได้
ตัวอักษรทุกบรรทัดสื่อความหมายของมันออกมาอย่างชัดเจนและตรงตัว
ผิดกลับหนังสือเล่มที่ถืออยู่
แม้ว่าจะสนุกและชวนติดตาม
แต่เนื้อเรื่องบางช่วงก็ชวนหดหู่ และ เศร้าสลด
มีบ้างที่ทำให้มีรอยยิ้ม
แต่บางคราวก็เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
ในขณะที่มีหนังสือเล่มเก่าอยู่ในมือ
ฉันกลับ...รู้สึกอยากอ่านหนังสือเล่มใหม่ที่เพิ่งได้มา
หนังสือที่กำลังรอให้ฉันเปิดอ่านมัน
...ทว่า...
หนังสือเล่มเก่าก็ยังอ่านไม่จบ...
จะปิดมันด้วยความรู้สึกที่ัยังค้างคาอยู่ก็คงไม่ได้
แต่จะเปิดอ่านหนังสืออีกเล่มไปพร้อมๆกัน
ก็คงไม่ได้อีก...
หนังสือมีค่าและสำคัญ
ถ้าโลภมากอยากอ่านมันทั้งสองเล่ม
สุดท้าย...คงไม่ได้อะไรกลับคืนมาเลย
ความรักก็เหมือนกัน
มนุษย์เราก็ชอบสรรหาอะไรที่ดีกว่าและสบายกว่ามาไว้ข้างตัวอยู่เสมอ
การที่คนเราจะหาที่พึ่งพิงยามหัวใจอ่อนแอ
ก็เป็นสันดานของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์อยู่แล้ว
ฉันก็เพิ่งรู้ซึ้งวันนี้เอง
เพราะหัวใจมีเพียงดวงเดียว
เราถึงรักใครพร้อมกันสองคนไม่ได้
ถึงได้เกิดเป็นโศกนาฎกรรมความรักขึ้น
English
มาดิ...